Ο ευρωβανδαλισμος και οι μινωταυροι του ευρω !!
Οι φτωχοί είναι απλά πιόνια σε αυτό το παιχνίδι, ακόμη και όταν εκλέγουν μια ριζοσπαστική αντι-ευρώπαικη κυβέρνηση, οι πολιτικοί τους είναι πεπεισμενοι ότι πρεπει να προχωρήσουν σε σχέδια διάσωσης, ελπίζοντας ότι η οργή θα μειωθεί και η «πορεία του ευρώ θα προχωρήσει με ταχύ ρυθμό».
Αυτό ξεκινησε με την νταουλια του υποτιθεμενου αντιευρωπαιστη Τσιπρα και συνεχίζεται, με το σημερινό ελληνικό κόμμα στην εξουσία την νεοφιλελευθερη Νεα Δημοκρατια. Η επιτυχία της έστειλε κύματα σοκ σε ολόκληρη την ΕΕ αν και ισχυρίζεται ότι υποστηρίζει τον ευρωπαϊσμό , ψήφισαν για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, αλλά υπάρχει ο ευρωπαϊσμός και ο ευρωβαδανδαλισμός. Το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ ζητουσε να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική κρίση, την επανέναρξη της οικονομίας και την προώθηση της φορολογικής δικαιοσύνης, ένα εθνικό σχέδιο για την ανάκτηση της απασχόλησης και τη μετατροπή του πολιτικού συστήματος σε μια βαθυτερη δημοκρατία. Τωρα η κυβερνηση της Νεας Δημοκρατιας , με προσχημα τον ιο , πραττει τα ιδια με παρομοια ρητορικη. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το πρόγραμμα απαιτεί μια «ευρωπαϊκή νέα διαπραγμάτευση» μεγάλης κλίμακας δημόσιων επενδύσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, εκτεταμένη ποσοτική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και συνέδριο για τη μείωση των ελληνικών και το χρέος της νότιας Ευρώπης βάσει της συμφωνίας δανειακού χρέους του Λονδίνου του 1953.
Σε εθνικό επίπεδο, το πρόγραμμα ορίζει ένα “Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης” που βασίζεται στην ανοικοδόμηση και επέκταση του κράτους πρόνοιας, και την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών παράλληλα με την εφαρμογή μορφών άμεσης δημοκρατίας. Αυτές οι πολιτικές θα χρηματοδοτηθούν μέσω εσόδων που θα προκύψουν από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και από την απόκτηση ευρωπαϊκών πόρων όπως τα διαρθρωτικά ταμεία και το Ταμείο Συνοχής. Αυτό θα σήμαινε τη διάλυση της σημερινής εταιρικής ΕΕ και την έλευση μιας ΕΕ με ανθρωπινο προσωπο σε μια χώρα όπου τα έθνη γίνονται σεβαστά ένα ‘’ευχάριστο’’ λαβύρινθο χωρις κακες επιρροες. Το πιο αυταρεσκο όνειρο που νομιζουν οι μινοταύροι του ευρώ και οι φλογερες χιμαιρες τους ότι του εχουν δωσει σαρκα και οστα.
Ευρω: Η φυλακη των εθνων !!
Οι πορείες διαμαρτύριας για την οικονομική κατάσταση των λαών αναμένεται να αυξηθούν και να οδηγήσουν σε κλιμακωση της βίας σε όλη την Ευρώπη , με την Ελλάδα στην πρωτοπορια από την εποχη της παντοδυναμιας Ομπαμα – Μερκελ – Ολαντ κοκ. Ξαφνικά, το φάντασμα του τέλους της ΕΕ, σίγουρα το τέλος του κοινού νομίσματος, κανει αισθητη την παρουσια του. Κατασκευασμενο για να πείσει τον «ελεύθερο κόσμο» για τους κινδυνους του κομμουνισμού και του φασισμου, το φαινόμενο αυτό σαν ντόμινο επεστρεψε σαν Νεμεσις μετα την Υβρι. Αυτοι που κινουν τα νηματα τις τελευταίες δύο δεκαετίες κατάφεραν να μεταμορφώσουν το πρόσωπο της Ευρώπης, καταστρέφοντας τη Σοβιετική Ένωση και επεκτείνοντας την ΕΕ και το ΝΑΤΟ γρήγορα προς ανατολάς. Όμως, όπως ο Ναπολέοντας και ο Χίτλερ πριν από αυτους , σαν υπερφιαλοι κατακτητές κινήθηκαν πολύ μπροστα , πολύ γρήγορα και τώρα αντιμετωπίζουν την προοπτική να χάσουν τα πάντα. Το ‘’θαύμα της ευρωζώνης’’ εχει αποκλίνει καιρο τώρα από τον αρχικο του σκοπο , αν υπηρξε ποτε τετοιος , και εχει μετατραπει σε φυλακή των εθνών θυμιζοντας την αυστριακό-ουγγρική αυτοκρατορία. Οι Ιταλοί δημοσιογράφοι έχουν αρχίσει να μιλούν για την «κρίση της Τεκίλα» της Ευρώπης, , αναφερόμενοι στην κατάρρευση του πέσος του Μεξικού το 1993, όταν η ελίτ πήρε τα χρήματά της και τα μετεφερε στις ΗΠΑ. Μια παρόμοια ‘’πτήση’’ κεφαλαίων θα μπορούσε να ξεκινήσει μια μη αναστρεψιμη διαδικασία που θα φέρει την καταρρευση του ευρω.
Ποιο είναι το ευρώ, εκτός από μια συμφωνία σταθερού συναλλάγματος μεταξύ των μελών; Οι σκεπτικιστές πάντα απεριπταν ως επικίνδυνη αυτη την σκεψη , καθώς η Ευρώπη απέχει πολύ από το να αποκτηση ομοιομορφια . Αυτό σημαίνει ότι οι εθνικές κυβερνήσεις είναι πολύ περιορισμένες στη νομισματική και δημοσιονομική τους πολιτική για την αντιμετώπιση κρίσεων. Σημαίνει επίσης ότι οι κυματισμοί στην Ευρώπη γίνονται παλιρροιακά κύματα, καθώς όλες οι οικονομικές επιτυχίες ή αποτυχίες των χωρών συμβαίνουν μαζί. Αυτό θα ηταν καλό αν οι κυβερνήσεις ακολουθουσαν ένα κοινό πρόγραμμα για την προώθηση της σταθερότητας και της ευημερίας για ολους τους Ευρωπαίους, αλλά ο νεοφιλελευθερισμός δεν επιτρέπει τέτοια πολιτική βούληση. Ο κοινός οικονομικός χώρος επέτρεψε απλώς σε μεγάλες εταιρείες και τράπεζες να αναλάβουν τον έλεγχο ολόκληρης της αγοράς, που υποτίθεται ότι ηταν ίσοι ανταγωνιστές με τα μεγάλα αδέλφια τους στις ΗΠΑ, την Κίνα και αλλού. Αλλά με το κύμα ιδιωτικοποίησης και την επέκταση του ευρώ, εσπειραν ανεμους, χωρίς ισχυρές εθνικές κυβερνήσεις για να πιαστουν από τα φτερά τους. Η “κυβέρνηση” της ΕΕ είναι κατι περισσοτερο απο άχρηστη, μια ψευτικη σφραγίδα Θατσερισμου , που κοροιδευει τους Ευρωπαίους λεγονατς τους ότι υπαρχει κάποιος που ελέγχει το ιδιωτικό χάος. Εάν οι ‘’σκληροι’’ τραπεζίτες παραμείνουν στην πορεία αυτή , η ‘’αποπληρωμή’’ θα είναι δυνητικά τεράστια.
“Δεν θα πληρώσουμε εμεις για την κρίση σας!”
Αν ρίξουν αρκετά χρήματα στην Ελλάδα θα μπορεσουν να την κρατήσουν μέσα και να ηρεμήσουν τα νερά. Πραγμα που είναι δεδομενο ότι δεν θα συμβει καθως το 4ο Ραιχ θεωρει τον νοτο παρεια της Ευρωπης , κατι αναμεσα σε στρατοπεδο συγκεντρωσης και χωρο αναψυχης τους. Αλλά άλλα έθνη είναι συστρατευονται. Κύπρος, Ιταλία, Ισπανία για αρχη. Αντίθετα, μια ενεργη συμμαχία των χωρων του ευρώ θα σήμαινε ριζική μεταρρύθμιση για την προστασία των φτωχών. Αλλά αν οι σημερινές ελλειμματικές ελίτ συνεχίσουν να στέλνουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό, ο λάκκος γίνεται γκρεμος. Οι ταραχές μετατρέπονται σε επαναστάσεις. Οι ευρωακτιβιστες θα αποτελεσουν παρελθον. Η Ανατολική Ευρώπη κινδυνεύσε να φαγωθει ζωντανη από τις δυτικές τράπεζες. Η Δυτική Ευρώπη κινδυνεύει από υφεση και στασιμότητα και ατελείωτες πολιτικές αναταραχές. Όλες οι ενδείξεις δειχνει ότι αυτό αποτελει ένα αδιέξοδο, ότι ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε είναι να σπάσουμε τις αλυσιδες που έχει το σύστημα των τραπεζιτών τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.
Η ιδέα της μετατροπής της ΕΕ από μέσα από μια ριζοσπαστικη διαδικασια είναι μια ενδιαφέρουσα προοπτικη, αν και είναι πιο πιθανό ότι θα καταρρεύσει απλά και οι εθνικές κυβερνήσεις θα εργαστούν για την ανασυγκρότηση μιας πιο ‘’δημοκρατικής’’ (ή φασιστικής) Ευρώπης. Οι τραπεζίτες μπορούν να κρατήσουν το σημερινό τους κερδος , αλλά ίσως υπάρχουν τρόποι για να το ανακτήσουν , όπως ανακάλυψε ο Ισημερινός όταν το έφερε στο δικαστήριο του ΔΝΤ το 2009. Ο πρόεδρος σχημάτισε επιτροπή ελέγχου και κατόρθωσε να ακυρώσει τα δύο τρίτα του χρέους των 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η χρήση μιας κρίσης για την προώθηση των αντιδημοφιλών μέτρων δεν λειτουργεί πια, όπως έχουν ανακαλύψει οι Έλληνες πολιτικοί. Οι δρόμοι αργα η γρηγορα θα σειστουν απο την κραυγή: “Δεν θα πληρώσουμε εμεις για την κρίση σας!”
Φίλιππος Μπουράτογλου – Απόφοιτος του Κέντρου Γεωπολιτικών Αναλύσεων του NewYorkCollege - Ιστορικός ερευνητης - Εκπαιδευτής πολεμικών τεχνών