Μια δυσοίωνη ημερομηνία.
Ήταν η 5η Σεπτεμβρίου του 1793, όταν η Γαλλική Εθνοσυνέλευση κήρυξε επισήμως την αρχή της βασιλείας του Τρόμου,κίνηση που θεωρήθηκε απαραίτητη για την υπεράσπιση των ”κεκτημένων” της Επανάστασης. Στον 20ο αιώνα, την 5η Σεπτεμβρίου του 1918 το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων των Μπολσεβίκων,παίζοντας ξεκάθαρα με τις ιστορικές αναμνήσεις, διεκήρυξε την αρχή της Κόκκινης Τρομοκρατίας. Τα δύο συμβάντα συνδέονται ιστορικά και ιδεολογικά. Τόσο στη Γαλλία όσο και στη Ρωσία, οι ριζοσπαστικές επαναστατικές δυνάμεις που ήρθαν στην εξουσία αντιπροσώπευαν μία περιορισμένη μερίδα,μία μειοψηφία του πληθυσμού. Οι επαναστατικές ελίτ ήσαν, χωρίς αμφιβολία, παθιασμένες, υπερδραστήριες και αδίστακτες. Αλλά το πιο σημαντικό σημείο είναι ότι πίστευαν για τον εαυτό τους πως αποτελούσαν μια δύναμη επιφορτισμένη με μια ιστορική αποστολή. Έλεγαν ότι είναι οι δημιουργοί του μέλλοντος, και στο όνομα αυτού του μέλλοντος κατέστρεψαν ανελέητα το παρελθόν και κάθε ιστορική κληρονομιά.
Οι επαναστατικές δικτατορίες των Ιακωβίνων και των Μπολσεβίκων ήσαν δύο δικτατορίες του Τρόμου που κατέρρευσαν με τρομερό κρότο στο παρελθόν,κρότο που αντηχεί στην αιωνιότητα. Τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Ρώσοι επαναστάτες έβλεπαν τον εαυτό τους ως το ισχυρό χέρι της προόδου, του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης. Και ήσαν απολύτως πεπεισμένοι πως έπρεπε να καταδιώξουν απηνώς και να καταστρέψουν μεθοδικά κάθε αντίσταση των δυνάμεων της Παράδοσης. Και στις δύο περιπτώσεις, ο τρόμος είχε την ίδια δομή. Ήταν ο τρόμος της νεωτερικότητας, μιας νεωτερικότητας που επιβλήθηκε με ποταμούς αίματος και αντιπαρατέθηκε με πάθος και φανατισμό στην Παράδοση. Τα θύματα και των Ιακωβίνων και των Μπολσεβίκων ήσαν -κατά τραγική σύμπτωση- εκπρόσωποι των τριών παραδοσιακών καστών της ευρωπαϊκής-ή ευρύτερα της ευρωπαϊκής- κοινωνίας: άνθρωποι της ιεροσύνης , η πολεμική αριστοκρατία των ευγενών που συντασσόταν γύρω από έναν Βασιλιά ή Τσάρο, και η αγροτιά. Επρόκειτο δηλαδή για τις τρεις κοινωνικές ομάδες που αποτελούσαν τον κεντρικό άξονα των ευρωπαϊκών κοινωνιών από αμνημονεύτων χρόνων. Παρά το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός είχε φέρει την πίστη σε έναν νέο Θεό, στον αληθινό Θεό, δεν διετάραξε στο παραμικρό το προαιώνιο σύστημα της ευρωπαϊκής Παράδοσης. Η Γαλλική αστική Επανάσταση και η Ρωσική προλεταριακή Επανάσταση όμως στόχευσαν βάναυσα και τις τρεις αυτές τάξεις. Η πρώτη Επανάσταση πραγματοποιήθηκε στο όνομα της ριζοσπαστικής αστικής τάξης και κατόρθωσε να επιβληθεί κινητοποιώντας φανατικούς Τέκτονες και οπαδούς διαφόρων μυστικών Στοών και Αδελφοτήτων. Η δεύτερη Επανάσταση πραγματοποιήθηκε στο όνομα του αστικού προλεταριάτου, που ουσιαστικά δεν αποτελούσε κατά κανέναν τρόπο σημαντική κοινωνική δύναμη στη Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα. Φανατικές και μαινόμενες ομάδες επαναστατών, εξαπέλυσαν κύματα τρομοκρατίας εναντίον των ίδιων των κοινωνιών των οποίων ηγούντο και τις οποίες υποτίθεται πως ήθελαν να ”αναμορφώσουν”.
Καταστροφή και εκφοβισμός.
Οι ειδήμονες του επαναστατικού Τρόμου, Ιακωβίνοι και Μπολσεβίκοι, είναι από κοινού κατηγορούμενοι στο δικαστήριο της Ιστορίας για τη διάπραξη του εγκλήματος της γενοκτονίας. Γενοκτονίας που οργάνωσαν και μεθόδευσαν συστηματικά εναντίον της συντριπτικής πλειοψηφίας των ίδιων τους των συμπατριωτών,τόσο στη Γαλλία όσο και στη Ρωσία. Παρανοϊκοί οπαδοί της ”προόδου”, της ”Δημοκρατίας” και του Κομμουνισμού, έπνιξαν ολόκληρες χώρες στο αίμα προκειμένου να υπερασπιστούν την εγκληματική ιδεολογία τους. Μία δεύτερη βασική πτυχή της επαναστατικής τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν,πέραν από τη συστηματική καταστροφή και εξόντωση των ”εχθρών της Επανάστασης” ,ήταν ο πλήρης εκφοβισμός του Λαού. Στο εξής μόνο στη νεωτερικότητα και στους μύθους της θα επιτρεπόταν να πιστεύει κανείς. Στην τεκτονική τριάδα της Ελευθερίας,Ισότητας,Αδελφοσύνης,στη θετικιστική επιστήμη και στην κοσμική εξουσία. Όποιος ήταν ύποπτος για συμπάθεια στην Παράδοση, τη Θρησκεία,το παλαιό αριστοκρατικό σύστημα αξιών, καταδιώχθηκε ανελέητα. Ο Θεός κηρύχθηκε ανύπαρκτος. Η ιεροσύνη υπέστη αιματηρό διωγμό, τόσο στη Ρωσία όσο και στη Βανδέα. Οι συμπαθούντες τη Μοναρχία,ακόμη κι αν δεν ήσαν αριστοκράτες,οδηγήθηκαν στη λαιμητόμο. Όσο για τους χωρικούς που κατά κανόνα παρέμειναν πιστοί στον Παλαιό Κόσμο,μετατράπηκαν πολύ σύντομα,μέσω ειδικών νομοθετικών ρυθμίσεων,σε αστικό πληθυσμό χωρίς ρίζες,χωρίς τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων που για ατέλειωτες γενιές είχαν διατηρήσει στις εστίες τους.
Κρατώντας μερικές επιφυλάξεις, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η σύγχρονη Ευρώπη δεν είναι κάτι άλλο παρά το μοιραίο,το θλιβερό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της Γαλλικής Επανάστασης. Οι τεκτονικές αξίες των αιμοσταγών τρομοκρατών Ιακωβίνων,είναι οι σημερινές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρώπη είναι ανεκτική μόνο απέναντι σε όσους αναγνωρίζουν τους αντιχριστιανικούς , αντι-παραδοσιακούς κανόνες της,τους νεωτεριστικούς και μεταμοντέρνους τρόπους της, ως την απόλυτη αλήθεια. Κι αν παρ’ελπίδα κάποιος ρομαντικός τολμήσει να υπερασπιστεί την Παράδοση, την ευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά, την Εκκλησία και την αιωνιότητα ,προκαλώντας έτσι τον σύγχρονο κόσμο, ο πραγματικός Ιακωβινικός , ”επαναστατικός” χαρακτήρας της σημερινής Ευρώπης θα κάνει αμέσως αισθητή την παρουσία του. Και σε μηδενικό χρόνο θα ακολουθήσουν κατηγορίες για ”ρατσισμό”,” φασισμό” ,” μισαλλοδοξία” ……..
Η Ευρώπη στην αγκαλιά του βόα.
Ο γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός του Χίτλερ δεν υπήρξε τίποτε άλλο παρά μια αντεστραμμένη εκδοχή του επαναστατικού Τρόμου, προβάλλοντας στο Μέλλον ένα μυθικό και φαντασιακό Παρελθόν που πήγαινε πολύ πιο πίσω από την ιστορική πραγματικότητα της ευρωπαϊκής Ταυτότητας.
Η νεωτερικότητα μοιάζει να έχει καταστεί πλέον ένα ευρωπαϊκό κεκτημένο, που έχει διαμορφώσει αποφασιστικά τον χαρακτήρα της ηπείρου τους τελευταίους δυόμιση αιώνες. Όσο η Ευρώπη ζει στη σκιά της τεκτονικής αντιχριστιανικής ιδεολογίας ,τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Οι αιματηρές μνήμες και οι σκιές της ‘’Επανάστασης’’ κρατούν την Ευρώπη σε ασφυξία και, σαν το θανάσιμο αγκάλιασμα ενός βόα, πνίγουν κάθε προσπάθεια αναγέννησης, σπρώχνοντας τον ευρωπαϊκό πολιτισμό στην άβυσσο.
Στις ανατολικές εσχατιές της Ευρώπης, στη Ρωσία, το αιματηρό σημάδι του Μπολσεβικισμού μπορούμε να πούμε ότι δεν έχει εξαλειφθεί πλήρως,παρά τη θεαματική κατάρρευση του Κομμουνιστικού Καθεστώτος το 1991 και τη μερική παλινόρθωση της Παράδοσης. Κάτι τέτοιο είναι κατανοητό ως έναν βαθμό, καθώς ο ”Κόκκινος Τρόμος” φαίνεται πως είχε και έναν γνήσιο ρωσικό χαρακτήρα. Πρόκειται για μια διάσταση που παραγνωρίζεται πολλές φορές. Η αποξένωση δηλαδή των φιλοδυτικών ελίτ από τους απλούς ανθρώπους είχε καταστεί σταδιακά τόσο χαώδης , ώστε πυροδότησε ένα τεράστιο εσωτερικό μίσος από την πλειονότητα του ρωσικού λαού. Ένα αβυσσαλέο μίσος για την άρχουσα αριστοκρατία και τον τσαρικό θεσμό που έδειχναν να περιφρονούν τις πεποιθήσεις και τις ανησυχίες τους και να φροντίζουν μόνο να τους κρατούν αλυσοδεμένους. Μέσα στις συνθήκες της πλήρους κρατικής κατάρρευσης και της απονομιμοποίησης των θεσμών,που επέφερε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι τεράστιες μάζες των χωρικών και πολλοί φλογεροί Ρώσοι πατριώτες στράφηκαν κατά του παλαιού Καθεστώτος ,παίρνοντας το μέρος των Μπολσεβίκων και οραματιζόμενοι μια αμιγώς ρωσική Σοβιετική Ένωση. Επρόκειτο να διαψευστούν οικτρά ωστόσο, καθώς οι ηγέτες του Κόκκινου Τρόμου ήσαν φορείς μιας απολύτως νεωτερικής και αντι-παραδοσιοκρατικής ιδεολογίας. Έτσι στράφηκαν αμέσως ενάντια σε κάθε παραδοσιακό στοιχείο-ονομάζοντάς το ”αντιδραστικό”-με πρώτο και κυριότερο την Ορθοδοξία, τον παλαιότερο και βαθύτερα θεμελιωμένο ρωσικό θεσμό, με τον οποίο οι λαϊκές μάζες δεν έπαψαν ποτέ εξάλλου να νιώθουν απολύτως ταυτισμένες. Σε τελική ανάλυση λοιπόν ο ”Κόκκινος Τρόμος” δεν ήταν παρά ένα φαινόμενο και ένα εργαλείο της νεωτερικότητας, που ανέλαβε να καταστρέψει την Παράδοση και να οικοδομήσει μια νεωτερική κοινωνία στην παλαιά αχανή αυτοκρατορική επικράτεια. Η σύγχρονη Ρωσία θα δυσκολεύεται συνεχώς να απαλλαγεί από την αιματοβαμμένη αγκαλιά του παρελθόντος και να προχωρήσει προς ένα νέο παραδοσιοκρατικό μέλλον, όσο δεν αποφασίζει να ξεκαθαρίσει κάποια ”σκοτεινά” σημεία του ιστορικού της παρελθόντος.
Και οι Ιακωβίνοι και οι Μπολσεβίκοι, δεν εγκαθίδρυσαν τίποτε άλλο παρά ένα αιματηρό βασίλειο του Τρόμου. Ξεκίνησαν με τη βεβήλωση των εκκλησιών, συνέχισαν με την καταστροφή του αυτοκρατορικού παρελθόντος της Ευρώπης , και κατέληξαν με το ξερίζωμα της Παράδοσης. Αλλά ο Θεός, η Αυτοκρατορικότητα και η Παράδοση είναι οι αιώνιες ρίζες της Ταυτότητάς μας . Η διαχωριστική γραμμή λοιπόν τραβήχτηκε εδώ. Και το μόνο που μένει είναι να αποφασίσουμε με ποια πλευρά είμαστε…….