Το ΝΑΤΟ διαμελίζει τη Γιουγκοσλαβία στην αυγή του 2000.
Το 1999 είναι ένα έτος- σταθμός στην παγκόσμια ιστορία. Στις 24 Μαρτίου του έτους αυτού, το ΝΑΤΟ με τις ευλογίες του Πάπα και χωρίς προηγούμενο ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών επιτίθεται στην Ορθόδοξη Σερβία. Μαζί επιτίθεται στην Ορθόδοξη πίστη και στον Ορθόδοξο Πολιτισμό. Η επίθεση θα διαρκέσει 73 ημέρες.
Φυσικά σύμμαχος σε αυτή την επίθεση ήσαν όλα τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, υπηρετώντας πιστά τις ΗΠΑ. Την υπερδύναμη που θεωρούσε ότι πλέον όλος ο πλανήτης της ανήκει. Τα δυτικόφιλα ΜΜΕ σταμάτησαν να ασχολούνται με τα τεκταινόμενα στα Βαλκάνια την ακριβώς επόμενη της τελευταίας βόμβας που έπεσε στη Σερβία.
Φυσικά όλοι τους διέπραξαν ένα τεράστιο λάθος και το μόνο που κατάφεραν ήταν να βάλουν φωτιά στην πυριτιδαποθήκη που ονομάζεται Βαλκάνια. Όπως έλεγε και ο Καγκελάριος Μπίσμαρκ, αν είναι να γίνει παγκόσμιος πόλεμος αυτός θα ξεκινήσει από κάποια βλακεία στα Βαλκάνια. Στο ίδιο σημείο όπου έγινε η αρχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, άνοιξε ίσως το μεγαλύτερο ρήγμα αποσταθεροποίησης της παγκόσμιας γεωπολιτικής για τον επόμενο αιώνα.
Οι Αμερικανοί έδρασαν σαν παγκόσμιοι δικτάτορες και τρομοκράτες. Βλέποντας το τεράστιο γεωπολιτικό κενό που είχε αφήσει η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης επιτέθηκαν σταδιακά σε κάθε έναν από τους πρώην συμμάχους της, επιδιώκοντας να εξαλείψουν την παλιά σφαίρα επιρροής της. Ξεκίνησαν με το Ιράκ το 1991 και τώρα σειρά είχε η ορθόδοξη Σερβία, ένα κράτος πρότυπο το οποίο έπρεπε να καταστραφεί γιατί δεν ευθυγραμμίστηκε με καμία από τις καπιταλιστικές και νεοφιλελεύθερες οδηγίες τους.
Χρόνια πριν την επίθεση είχαν υπάρξει τα πρώτα σημάδια του προβλήματος. Όταν οι Γιουγκοσλάβοι αποπειράθηκαν να στραφούν προς τον τότε πανίσχυρο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζωρτζ Μπους τον πρεσβύτερο, εκείνος έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο. Όχι μόνο δεν βοήθησε αλλά ήταν αυτός ο οποίος εξώθησε τα πράγματα ως τη διάλυση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Κλείνοντας τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης του παλιού συμμάχου αλλά και υποκινώντας κάθε μία Δημοκρατία να ανεξαρτητοποιηθεί, ως προϋπόθεση για τη λήψη οικονομικής και υλικοτεχνικής βοήθειας. Φυσικά μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήσαν και οι Γερμανοί, οι οποίοι ποτέ δεν έπαψαν να μισούν ο,τιδήποτε πρέσβευε η ορθόδοξη Ανατολή. Έτσι λοιπόν υποκίνησαν τους λαούς που συνεργάστηκαν μαζί τους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τους Κροάτες τους Βόσνιους Μουσουλμάνους και τους Σλοβένους να εκκινήσουν μια πολεμική αναμέτρηση στην περιοχή, αναμέτρηση η οποία άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου.
Οι τρεις φάσεις της σύγκρουσης των Πολιτισμών στα Βαλκάνια.
Ας εξετάσουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας ουσιαστικά περιλαμβάνει τρεις φάσεις: τον πόλεμο της Κροατίας (1991-1995), τον πόλεμο της Bοσνίας (1992-1995) και τον πόλεμο του Κοσόβου (1998 -1999). Στην Κροατία διακρίνουμε δύο φάσεις. Η πρώτη αρχίζει τον Ιούλιο του 1991 όταν ο Ομοσπονδιακός Γιουγκοσλαβικός στρατός(ελεγχόμενος από τους Σέρβους) επεμβαίνει στην Κροατία για να ασφαλίσει την περιοχή της Κράινα όπου διέμεναν περίπου 200 χιλιάδες Σέρβοι. Αυτοί αποτελούσαν ένα πολύ μεγάλο και συμπαγές κομμάτι του πληθυσμού που ζητούσε επίμονα αυτονομία, φοβούμενο ουσιαστικά να περάσει υπό Κροατική διοίκηση. Σε αυτό ακριβώς το σημείο έχουμε την πρώτη ανοιχτή επέμβαση της Δύσης. Ενώ προσωρινά ο πόλεμος τερματίστηκε με υπογραφή Συνθήκης τον Δεκέμβριο του 1991-και ενώ οι Σέρβοι είχαν επικρατήσει στρατιωτικά- αμέσως μετά ΕΟΚ και Βατικανό αναγνώρισαν την Κροατία ως ανεξάρτητο κράτος. Φυσικά η Δύση ξεκίνησε άμεσα τον εξοπλισμό του τακτικού Κροατικού στρατού, όπως και την εντατική εκπαίδευσή του . Από εκεί και μετά οι συγκρούσεις μεταφέρθηκαν στη Βοσνία και μόνο τον Ιούλιο του 1995 ,αφού το ΝΑΤΟ είχε προηγουμένως πλήξει και αποδυναμώσει τις σερβικές δυνάμεις συνολικά, ο νέος Κροατικός Στρατός επιτέθηκε και εξεδίωξε τους Σέρβους από την περιοχή της Κράινα.
Στο μέτωπο της Βοσνίας που υπήρξε ίσως και το σημαντικότερο του πολέμου, αυτό που έγινε ήταν ουσιαστικά ο προπομπός σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι στην Ευρώπη συνολικά. Στη Βοσνία είχαμε το πρώτο πεδίο μάχης αυτού που ο Huntington αποκαλεί ‘’Σύγκρουση των Πολιτισμών ‘’.Οι Σέρβοι της Βοσνίας συνεπικουρούμενοι αρχικά σε κάποιο βαθμό από τον Σερβικό στρατό αλλά λίγο μετά και με την υποστήριξη εθελοντών από την ίδια τη Σερβία, τη Ρωσία και την Ελλάδα, αντιμετώπισαν τους Κροάτες της Βοσνίας (υποστηριζόμενους από το κράτος της Κροατίας και από δυτικούς μισθοφόρους και εθελοντές, μεταξύ των οποίων και πολλοί δεδηλωμένοι νεοναζιστές)και κυρίως τους διαβόητους Μουσουλμάνους της Βοσνίας. Οι τελευταίοι όχι μόνο υποστηρίζονταν ανοιχτά από τη Δύση, αλλά είχαν ενσωματώσει στις τάξεις τους και δεκάδες χιλιάδες Μουτζαχεντίν από διάφορες χώρες της Μέσης Ανατολής όπως το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, το Αφγανιστάν, την Αίγυπτο και την Τουρκία. Φυσικά αποτελεί κοινό μυστικό πως γνωστοί βετεράνοι της Αλ κάιντα δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή, ενώ ολοφάνερα οι βοσνιακές δυνάμεις δρούσαν σε συντονισμό με τους Κροάτες.
Για να προλάβω κάποιους που παραμένουν προσκολλημένοι σε ιδεολογίες του παρελθόντος, θα τους υπενθυμίσω ότι κανείς Ευρωπαίος στην πραγματικότητα δεν συμπαθεί τους μουσουλμάνους, ούτε και γίνεται να τους συμπαθεί. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κροατίας Τούτζμαν ο οποίος είχε επαφές με τον Πρόεδρο της Σερβίας Μιλόσεβιτς προκειμένου να επιτύχουν κάποιου είδους συνεννόηση με σκοπό την πλήρη εξάλειψη των μουσουλμάνων από την περιοχή. Και οι δύο θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν αποδεκτό από την Ευρώπη, αλλά αγνοούσαν τις προθέσεις των Ευρωπαίων. Οι τελευταίοι σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν την επιθετικότητα και το μίσος του Ισλάμ, προκειμένου να επιτύχουν τον κατακερματισμό των Βαλκανίων. Πρακτικά λοιπόν στη Βοσνία για πρώτη φορά στην μεταψυχροπολεμική εποχή αναμετρήθηκαν οι Χριστιανοί με το ανερχόμενο Ισλάμ. Η σημερινή μαζική εισβολή ισλαμιστών τις ρίζες της σε εκείνη την εποχή λοιπόν, που μπορεί να φαντάζει κάπως μακρινή για κάποιους, αλλά σηματοδότησε την απαρχή σημαντικότατων εξελίξεων. Τα επόμενα στάδια της πολιτικής που χαράχθηκε τότε και δεν κατέστη δυνατό να αναχαιτιστεί, τα βλέπουμε σήμερα.
Ας επιστρέψουμε όμως στα γεγονότα. Στα μέσα του 1992 ουσιαστικά μόνο η πρωτεύουσα της Βοσνίας Σαράγεβο και μερικοί σκόρπιοι θύλακες(τέσσερις κροατικοί και τρεις μουσουλμανικοί)είχαν κατορθώσει να αποφύγουν την πτώση τους στα χέρια των Σέρβων. Ένας από αυτούς τους μουσουλμανικούς θύλακες ήταν και η περίφημη Σρεμπρένιτσα.Η περίφημη ‘’σφαγή’’ της πόλης φαίναται τελικά πως υπήρξε μια καλά ενορχηστρωμένη σκευωρία της Δύσης κατά των Σέρβων.
Στον πόλεμο της Βοσνίας οι Σερβοβόσνιοι πολέμησαν στην πραγματικότητα μόνοι τους υπέρ βωμών και εστιών, αναδεικνύοντας ηρωϊκές μορφές όπως τον Στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς, τον Διοικητή Αρκάν και πολλούς άλλους. Ηττήθηκαν μόνο μετά την επέμβαση των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ πού βομβάρδισαν κατά το 1994 και το 1995 όχι μόνο στρατιωτικούς αλλά και πολιτικούς σερβικούς στόχους, σταματώντας την ανθρωποσφαγή μόνο όταν οι Σερβοβόσνιοι συνέλαβαν 400 κυανόκρανους ως ομήρους. Τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που επακολούθησαν ήταν η υπογραφή μιας συνθήκης ειρήνης, με βάση την οποία οι Σέρβοι-αν και υπήρξαν οι πραγματικοί νικητές του πολέμου-κατέχουν σήμερα μόνο το 49% του συνολικού εδάφους της Βοσνίας.
Η περίπτωση όμως του Κοσόβου ήταν αυτή που δεν άφησε πλέον κανένα περιθώριο αμφισβήτησης σχετικά με το ποιος ευθύνεται για την πρωτοφανή άνθηση του Ισλαμικού φονταμενταλισμού, αλλά και των μαφιόζικων δραστηριοτήτων στα Βαλκάνια. Φυσικά μιλάμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και το ΝΑΤΟ. Το 1999 η πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή της Συμμαχίας έφθασε στο σημείο να συνάψει σχέσεις συνεργασίας με μια παραστρατιωτική οργάνωση ατάκτων, τον λεγόμενο ‘’ Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσόβου’’- γνωστό και ως UCK. Ήταν φυσικά ευρέως γνωστό ότι αυτή η οργάνωση είχε υπάρξει άμεσος συνεργάτης της Αλ κάιντα και απολάμβανε της υποστήριξης του Οσάμα μπιν Λάντεν και του Αλ Ζαρκάουι .Επίσης μία από τις κύριες δραστηριότητές της ήταν η διοχέτευση της προερχόμενης από το Αφγανιστάν ηρωίνης στην Ευρώπη, ενώ δεκάδες από τους μαχητές του UCK εκπαιδεύτηκαν από τα τρομοκρατικά δίκτυα του ίδιου του Μπιν Λάντεν. Οπως ομολόγησε ο πρώην πράκτορας της αμερικανικής δίωξης ναρκωτικών (DEA) Michael Lavigne, η απόφαση του Προέδρου Κλίντον για υποστήριξη του UCK εξόργισε τους ανθρώπους της δίωξης ναρκωτικών στις ΗΠΑ, καθότι τον θεωρούσαν μία τις βασικές οργανώσεις λαθρεμπορίας ναρκωτικών στον πλανήτη. Το ίδιο το αμερικανικό κράτος μόλις ένα χρόνο πριν είχε χαρακτηρίσει τον UCK ως τρομοκρατική οργάνωση και τον κατηγορούσε ότι είχε διοχετεύσει στη Ευρώπη ναρκωτικά αξίας 2 δις. δολαρίων, μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου off shore εταιρειών. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε καθόλου την Αμερική στο να στηρίξει τους εν λόγω ‘’μαχητές’’, προκειμένου να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες.
Πολλοί πρώην πράκτορες των ΗΠΑ παραδέχτηκαν ανοιχτά ότι εκπαίδευσαν μέλη του UCK. Αυτές οι παραδοχές έγιναν σε Ευρωπαίους διπλωμάτες που διαπραγματεύονταν την πολιτική λύση μεταξύ Σέρβων και Αλβανών. Ακόμη περισσότερο υπήρξαν αποκαλύψεις ότι, την εποχή λίγο πριν τα αεροπορικά χτυπήματα, οι διοικητές των ανταρτών απέκτησαν ειδικά δορυφορικά τηλέφωνα εφοδιασμένα με GPS και τους δόθηκε η άδεια να έχουν ανοιχτή γραμμή με τη στρατιωτική διοίκηση της Συμμαχίας. Οι παραστρατιωτικοί του UCK είχαν στη διάθεσή τους ακόμα και το νούμερο του προσωπικού κινητού του τότε διοικητή του ΝΑΤΟ,Wesley Clarke. Δεν ήσαν λίγοι αυτοί που είπαν πως, πίσω από την αμερικανική επέμβαση για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, βρισκόταν το σχέδιο για τη δημιουργία ενός ενεργειακού αγωγού που θα διέτρεχε τα Βαλκάνια, καθώς και για τη δημιουργία μιας μεγάλης στρατιωτικής βάσης που θα αναλάμβανε τη φύλαξή του. Όπως συμβαίνει συνήθως εκείνοι οι οποίοι έκαναν αυτές τις αποκαλύψεις, αντιμετώπισαν τις λοιδορίες των ‘’ειδημόνων’’. Όμως το 2007 ξεκίνησε η κατασκευή ενός τέτοιου αγωγού στο έδαφος των Σκοπίων και της Αλβανίας και δημιουργήθηκε το Camp Bondsteel με 7.000 στρατιώτες που είναι επιφορτισμένοι με την προστασία του.
Η ύποπτη στάση της αντιπολίτευσης.
Καμία όμως μάχη δεν χάνεται οριστικά, εάν το κάστρο δεν προσβληθεί και από μέσα. Καιρό πριν ξεκινήσει η επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία αλλά και κατά τη διάρκειά της τα καθοδηγούμενα διεθνή ΜΜΕ προσπάθησαν με κάθε τρόπο να παρουσιάσουν τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς σαν σφαγέα. Όμως η πολιτική του Προέδρου Clinton και της Δύσης εν γένει υπήρξε τόσο εγκληματική, που τελικά απήλλαξε τον Σέρβο ηγέτη από κάθε κατηγορία εναντίον του. Ήδη στα τέλη του 1999 ο λαός της Ελλάδας και μαζί με αυτόν οι υπόλοιποι λαοί των Βαλκανίων που αντιλαμβάνονταν το έγκλημα που διεπράχθη εναντίον της ορθόδοξης Σερβίας ,απέδωσαν στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών το χαρακτηρισμό του ‘’Χασάπη των Βαλκανίων’’. Ωστόσο ο αμερικανικός παράγοντας κατόρθωσε να βρει συνεργάτες εντός του σερβικού εδάφους Η σερβική αντιπολίτευση όχι μόνο στάθηκε απέναντι στον Πρόεδρο της χώρας, αλλά χρηματοδοτούμενη από τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης προσπάθησε και ανοιχτά με πραξικοπηματικό τρόπο να ανατρέψει την κυβέρνηση του Βελιγραδίου. Εδώ οφείλουμε να επισημάνουμε το ολέθριο λάθος του Σέρβου προέδρου, ο οποίος αν και έβλεπε τη φανερή συνεργασία της αντιπολίτευσης με το ΝΑΤΟ, δεν συνέλαβε κανέναν από τους επικεφαλής της. Αυτή η στάση της αντιπολίτευσης του δημιούργησε τεράστια προβλήματα, σε συνδυασμό με την λαϊκή πίεση που υπήρχε, εξαιτίας του τεράστιου κύματος Σέρβων προσφύγων. Το προσφυγικό αυτό κύμα το αποτελούσαν άνθρωποι οι οποίοι είχαν φύγει από τις σερβικές περιοχές της Κροατίας ,της Βοσνίας και του Κοσόβου, τις οποίες προηγουμένως είχε βομβαρδίσει ανελέητα το ΝΑΤΟ.
Αντιπολίτευση και Ευρωπαϊκή Ένωση σε πλήρη συνεργασία.
Επιδεικνύοντας τεράστια δουλικότητα ,οι δυτικόφιλοι ηγέτες της αντιπολίτευσης, αλλά και ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου Τζουγκάνοβιτς(το Μαυροβούνιο ήταν ακόμη ενωμένο με τη Σερβία), συμμετείχαν στη σύνοδο των Υπουργών εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο στα μέσα του 2000..Αυτή η σύνοδος είχε σαν μοναδικό και διακηρυγμένο σκοπό να χαραχθεί μια κοινή γραμμή πλεύσης της αντιπολίτευσης, ώστε το καθεστώς Μιλόσεβιτς να ανατραπεί και το Βελιγράδι να επιστρέψει στις αγκάλες της ‘’Δημοκρατίας’’. Πολλές προσωπικότητες, ανάμεσά τους δυστυχώς και κληρικοί της ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας, δεσμεύτηκαν ενώπιον των δυτικών κατακτητών τους ότι, αν κατόρθωναν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, θα παρέδιδαν σιδηροδέσμιο τον Μιλόσεβιτς στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Βεβαίως η πλειοψηφία αυτών δεν πήγε καν στο Λουξεμβούργο, ενώ όσοι πήγαν αρκέστηκαν σε δηλώσεις περί άρσης των κυρώσεων. Η Δύση ωστόσο διψούσε για εκδίκηση. Οι Ευρωπαίοι, για να πιέσουν αλλά και για να παγιδεύσουν την αντιπολίτευση, έκαναν άρση του εμπάργκο πετρελαίου μόνο στο Μαυροβούνιο και στο Κόσοβο, ενώ το διατήρησαν ως είχε στη Σερβία. Επιπλέον δεσμεύτηκαν ότι θα δώσουν πετρέλαιο μόνο σε όσους σερβικούς δήμους ελέγχονταν από την αντιπολίτευση, δηλαδή χρησιμοποίησαν τους πλέον χαμερπείς τρόπους για να εκβιάσουν τον Σερβικό λαό ώστε να αποσύρει την υποστήριξή του προς τον νόμιμο Πρόεδρο της χώρας.
Την ίδια περίοδο φυσικά τα ‘’αντικειμενικά’’ διεθνή ΜΜΕ μετέδιδαν ότι εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβοι πολίτες διαδήλωναν εναντίον του φασίστα Μιλόσεβιτς. Η αλήθεια βέβαια ήταν εντελώς διαφορετική, καθώς οι διαδηλώσεις ήταν ισχνές και σε πολλές περιπτώσεις η Αστυνομία ήταν πολυπληθέστερη των διαδηλωτών.
Κλείνοντας....
Είναι δεδομένο πως κατά τη διάρκεια της επίθεσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας(Μάρτιος-Ιούνιος 1999) αλλά και μετά, δεν υπήρχαν μόνο υποστηρικτές της επέμβασης. Αντιθέτως, η επέμβαση αμφισβητήθηκε έντονα διεθνώς και δημιουργήθηκε ισχυρό αντιαμερικανικό ρεύμα. Αυτό φάνηκε τον Φεβρουάριο του 2000, όταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς συγκάλεσε το 4ο συνέδριο του κόμματός του, στο οποίο παρευρέθησαν σε αυτή αντιπρόσωποι 50 και πλέον χωρών. Αισθητή έκανε την παρουσία του και ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, παρότι η Ελλάς ήταν και είναι χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε όπως είχε πει παλαιότερα σε μία αποστροφή ενός λόγου του και ο πολιτικός ηγέτης των Σερβοβόσνιων Ράντοβαν Κάρατζιτς η Σερβία δεν έχει πολλούς φίλους, όμως έχει μαζί της τον Θεό και τους Έλληνες.
Πράγματι κανένας άλλος λαός παγκοσμίως δεν στάθηκε στο πλευρό των ορθοδόξων Σέρβων όπως οι Έλληνες. Εκτός από τις μαζικές συγκεντρώσεις αλλά και την αποστολή εθελοντών στο πλευρό των Σέρβων, έστειλαν και ένα κονβόι του ΝΑΤΟ από τη Θεσσαλονίκη στη λαχαναγορά του Ρέντη, πράγμα το οποίο τους έχει μείνει αξέχαστο. Ήδη η Ιστορία έχει ξεκινήσει να μετασχηματίζεται . Οι αναθεωρητικές δυνάμεις που δρουν στην περιοχή των Βαλκανίων θα θέσουν ούτως ή άλλως τους τροχούς της σε κίνηση. Είναι υποχρέωσή μας για μια ακόμη φορά να σταθούμε δίπλα στους Ορθόδοξους αδελφούς μας, παραμερίζοντας παλιές διαφορές που δείχνουν να έχουν ξεθωριάσει πια. Γιατί τα στρατόπεδα έχουν σχηματιστεί εδώ και πολύ καιρό και οι αντίπαλοι είναι ολοφάνεροι. Πάλι θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τον Ισλαμικό φονταμενταλισμό που έχοντας τις πλάτες της νέο- Οθωμανικής Τουρκίας υφέρπει στην περιοχή. Αλλά και τον παλιό δυτικό επεκτατισμό που σαν μια νέα Τέταρτη Σταυροφορία έρχεται για να χτυπήσει την Ορθοδοξία ακόμα μία φορά.
Φίλιππος Μπουράτογλου – Απόφοιτος του Κέντρου Γεωπολιτικών Αναλύσεων του NewYorkCollege - Ιστορικός ερευνητης - Εκπαιδευτής πολεμικών τεχνών