Πως η Αμερική επί δεκαετίες χειραγωγεί την ανθρωπότητα και την οδηγεί στην παγκοσμιοποίηση.
Στις μέρες μας , και εν μέσω πολλών σημαντικών πολιτικών , κοινωνικών και γεωπολιτικών γεγονότων που συμβαίνουν στην χώρα μας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Ν.Α Μεσογείου και την Μέσης Ανατολής , δεν είναι λίγοι αυτοί που υπό την κάλυψη του όρου ‘’ερευνητής’’ – ‘’αναλυτής’’ δοκιμάζουν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα και να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Μέσα από ένα συνονθύλευμα μη διασταυρωμένων πληροφοριών και ‘’προφητειών’’ οδηγούν προς την κατεύθυνση κυρίως της δικής τους οικονομικής ευημερίας πουλώντας βιβλία ,ανακατεμένα με μαγικούς ζωμούς και αβάσιμες θεωρίες.
Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σύνθετα και είναι απείρως σοβαρότερα.
Μελετώντας την κοιτίδα όλων αυτών των σύγχρονων θεωριών οι οποίες υπόκεινται των γεγονότων που συμβαίνουν σήμερα καταλήγουμε στις ΗΠΑ και διαπιστώνουμε ότι οι κύριες ομάδες αναλυτών είναι δυο. Η ομάδα των τεχνοκρατών παγκοσμιοποιητών που επιζητούν μια αυτοματοποιημένη κοινωνία όπου όλα θα ελέγχονται από κάποιους βασικούς κανόνες , στους οποίους θα είναι όλοι υποχρεωμένοι να υπακούν . Ουσιαστικά πρόκειται για έναν ‘’αλγόριθμο’’ και αυτοί (τεχνοκράτες) θα είναι οι χειριστές του. Η δεύτερη ομάδα αναλυτών είναι αυτή που αποδέχεται την ύπαρξη των εθνών – κρατών και τονίζει τις έννοιες του εθνικού συμφέροντος και της διεθνούς ισορροπίας δυνάμεων . Εδώ δηλαδή έχουμε να κάνουμε με την παλιά ρεαλιστική σχόλη των διεθνών σχέσεων.
Λέσχη Μπίλντεμπεργκ και Τριμερής Επιτροπή.
Όσον αφορά την πρώτη σχολή σκέψης όλα ξεκινούν εν μέσω του πολέμου του Βιετνάμ όταν ο μέγας ανθέλληνας Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι σε μια ανάλυση του περιέγραψε ακριβώς το πώς ο ίδιος φανταζόταν το μέλλον της Αμερικής και της ανθρωπότητας . Η ανάλυση του αυτή έπεσε στα χέρια του Δαβίδ Ροκφέλερ. Διαβλέποντας ότι αυτό που περιγράφει ο Μπρεζινσκι συνέπιπτε με την δική του οπτική για το μέλλον τον καλεί και ουσιαστικά γίνεται ο οικονομικός του μέντορας. Δηλαδή έχουμε τον Ροκφέλερ χρηματοδότη και τον Μπρεζινσκι θεωρητικό της λέσχης – think tank που ονομάστηκε Τριμερής Επιτροπή ( trilateral commission). Η νέα θεωρία που ευαγγελιζόταν ο Μπρεζινσκι , όταν άρχισε να διακινείται εντός της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ προκάλεσε τρομερούς κλυδωνισμούς . Η Λέσχη Μπιλντεμπεργκ ήταν ακόμα προσκολλημένη στην θεωρία της ισορροπίας δυνάμεων και γι’αυτό αποδεχόταν και υποστήριζε την χρησιμότητα του ΝΑΤΟ στο πλαίσιο των διεθνών ανταγωνισμών. Το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών των διεργασιών ήταν να επέλθει εντός της λέσχης ένα είδος σχίσματος .
Τα ιστορικά στάδια της παγκοσμιοποίησης.
Όμως τι ήταν αυτό που έκανε την ανάλυση του Μπρεζινσκι τόσο ιδιαίτερη ώστε να αποτελέσει τον οδηγό με των οποίο οι ΗΠΑ θα επέβαλαν την παγκοσμιοποίηση;;;
Στην ανάλυση του αυτή λοιπόν μας δίνει μια χρονολογική ανασκόπηση από την εποχή του διαφωτισμού έως σήμερα και χωρίζει όλη αυτή την μεγάλη χρονική περίοδο σε τρεις επιμέρους . Πρώτη είναι η θρησκευτική περίοδος στην οποία κυριαρχεί η έννοια του θειου και όλα τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Πολλοί λοιπόν θέλοντας να δυσφημίσουν αυτή την περίοδο την αναφέρουν ως σκοταδισμό. Έπειτα ακολουθεί η περίοδος της ανάπτυξης των εθνών κρατών , η περίοδος του εθνικισμού με την σύγχρονη έννοια. Το έθνος κράτος νοείται σαν μια δομή που δρα καθαρά προς το δικό της συμφέρον , γίνεται με αυτόν τον τρόπο το υποκείμενο της ιστορίας , με αποτέλεσμα να επικρατεί ο ορθολογισμός και όχι το θείον. Έπεται η περίοδος του Μαρξισμού προς τον οποίο ο Μπρεζινσκι δεν είναι καθόλου αντίθετος. Ίσα ίσα που θέλει την ύπαρξη του . Αυτό συμβαίνει όχι γιατί ο ίδιος είναι οπαδός του - είναι βαθιά αντίθετος στην ΕΣΣΔ και στην Ρωσία - αλλά γιατί πίσω από αυτόν διαβλέπει μια συγκεκριμένη οπτική που κατέστησε με τρόπο επιστημονικό και σοβαροφανή , την οικονομία κεντρικό πυλώνα της πολίτικης. Αυτό αποδεικνύεται εάν παρατηρήσουμε όλους σχεδόν τους πολιτικούς φορείς , είτε αυτοί χαρακτηρίζονται δεξιοί είτε αριστεροί . Όλοι συμφωνούν ότι η οικονομία ωστόσο έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
Σαν επιστέγασμα όλων έρχεται το τέταρτο και τελικό στάδιο , η παγκοσμιοποιητική εποχή της τεχνοκρατίας όπου όλα ρυθμίζονται και ελέγχονται αυτόματα σαν να βγαίνουν δηλαδή από έναν μαθηματικό αλγόριθμο με βάση την ορθολογιστική λογική των κοινωνικών σχέσεων , δηλαδή τον τρόπο σκέψης που αυτοί έχουν επιβάλλει.
Έθνος – κράτος VS Παγκοσμιοποίηση.
Με βάση τα παραπάνω όλοι οι δυτικοί πολιτικοοικονομικοί παράγοντες χωρίστηκαν σε δυό στρατόπεδα. Στο πρώτο ανήκουν οι οπαδοί του έθνους – κράτους , αυτοί δηλαδή που το θεωρούν σαν επιστέγασμα της πολίτικης εξέλιξης . Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις και αναλόγως των συνθηκών να το εμπλουτίσουν με μερικές δόσεις μαρξισμού . Μέσα από το πλέγμα των σχέσεων των εθνών – κρατών δημιουργείται η διεθνής ισορροπία δυνάμεων . Αυτή την οπτική υιοθέτει πλήρως η ‘’παλιά’’ φρουρά της Λέσχης Μπιλντεμπεργκ και ο Χένρυ Κίσινγκερ. Η πολύπλοκη διεθνής ισορροπία δυνάμεων όμως καθιστά τις μικρότερες σε ισχύ χώρες υποτελείς στις πιο ισχυρές και ουσιαστικά τις μετατρέπει σε πιόνια σε μια σκακιέρα όπου οι ‘’μεγάλοι’’ των σχηματισμών που δημιουργούνται έχουν τον τελικό λόγο. .
Από την άλλη πλευρά στέκονται οι νεοφιλελεύθεροι που είναι κάθετα αντίθετοι στις λεγόμενες ‘’μεγάλες δυνάμεις’’ που θα ελέγχουν τα πάντα μέσω των συνασπισμών τους . Αντίθετα προτείνουν να υπάρξει η μια παγκόσμια αρχή που θα είναι πάνω από τις μεγάλες δυνάμεις . Αυτό το σύστημα θα δουλεύει χωρίς πρόσωπα και ηγεσίες αλλά με ένα αριθμό κανόνων έναντι των οποίων όλοι - ισχυροί και μη - θα είναι υπόλογοι . Ένθερμοι θιασώτες και υποστηρικτές αυτής της προοπτικής είναι οι Ροκφέλερ – Μπρεζινσκι και προς τα εκεί σπρώχνουν την ανθρωπότητα. Μια ανθρωπότητα που θα έχει έρθει σε ρήξη και με το θείον , με αποτέλεσμα αυτοί που θα έχουν θεσπίσει τους κανόνες θα έχουν στην ουσία ‘’θεοποιηθεί’’ επιβάλλοντας την παγκόσμια δικτατορία.
Νέα τάξη πραγμάτων σε ρήξη με το Θείον.
Αυτό φάνηκε καθαρά από την αρχή του 20ου αιώνα όπου όλα σχεδόν τα βασικά ιστορικά δρώμενα έγιναν με γνώμονα αυτή την λογική. Τα δύο στρατόπεδα , αυτό όσων είναι οπαδοί του έθνους κράτους και το άλλο των παγκοσμιοποιητών , συγκρούστηκαν έχοντας ως τρόπαιο ουσιαστικά την θέση του ‘’θεού’’ , ώστε να γίνουν επικυρίαρχοι στην ανθρωπότητα . Υπενθυμίζουμε και οι δύο είχαν έρθει σε ρήξη με την μεσαιωνική μεταφυσική σύλληψη του θειου.
Σήμερα αυτά τα δυο στρατόπεδα που προαναφέραμε βρίσκονται σε μια νέα φάση της διαμάχης τους . Μιας διαμάχης έντονης ανάμεσα στους ολιγάρχες οπαδούς της θεωρίας της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους κράτους και στους τεχνοκράτες της παγκοσμιοποίησης. Οι τελευταίοι είναι οι λεγόμενοι φιλελεύθεροι , που εκφράζονται μέσω του δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ και ευθυγραμμίζονται με αυτό (άποψη Ροκφέλερ - μπρεζινσκι ) . Οι φιλελεύθεροι λοιπόν από την μια μεριά μας θυμίζουν όλα όσα προσέφεραν οι κατά τόπους ‘’εθνικισμοί’’ αλλά και ο μαρξισμός , δηλαδή την ορθολογιστική έννομη τάξη του έθνους κράτους που ήρθε σε ευθεία ρήξη με τον θεό και την καταλυτική παρουσία του χρήματος και του κεφαλαίου σαν κινητήριου μοχλού της ιστορίας. Από την άλλη όμως τονίζουν το έξης: καλά όλα όσα προσέφεραν ο μαρξισμός και ο ‘’εθνικισμός’’ , αλλά είδαμε ότι στην προσπάθεια τους να περάσουν από την θεωρία της ιδεολογίας τους στην πράξη απέτυχαν παταγωδώς και μέσω δύο παγκόσμιων πολέμων αλλά και πολλών άλλων μικρότερων αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα. Οπότε για να τα αποφύγουμε όλα αυτά θα δημιουργήσουμε εμείς ένα παγκόσμιο νόμο με τον οποίο θα προστατεύουμε την ανθρωπότητα από τα δεινά που προαναφέραμε και που φυσικά θα τον διαχειριζόμαστε εμείς για το καλό σας… Αυτή την λογική χρησιμοποιούν και όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ που προέρχονται από αυτό το στρατόπεδο. Επιζητούσαν και επιζητούν την ανατροπή με κάθε κόστος κυβερνήσεων που εμφορούνται από εθνικολαϊκά ιδεώδη τύπου Καντάφι , Άσαντ κλπ, καθώς αυτά θεωρούνται το μεγαλύτερο εμπόδιο στα σχεδία των παγκοσμιοποιητών.
Από την άλλη οι θιασώτες της θεωρίας της ισορροπίας δυνάμεων , το ρεπουμπλικανικό κόμμα δηλαδή , ο Χένρυ Κίσινγκερ κλπ. βλέπουν την προβληματική λειτουργία που έχουν τα έθνη - κράτη , καθώς στα χέρια μη ελεγχόμενων κυβερνητών δημιουργούν σοβαρά προβλήματα , και θεωρούν ότι αν κατατμήσουν ακόμα περισσότερο τα υπάρχοντα εθνικά κράτη και αναδιαμορφώσουν τις σφαίρες επιρροής των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων θα μπορέσουν να δημιουργήσουν μια νέα περισσότερο ευέλικτη και εξορθολιγισμένη διεθνή τάξη . Γνωρίζοντας βεβαία ότι καμιά από τις λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις της εποχής μας δεν είναι παγκόσμιος ηγεμόνας , βάλλουν κατά των παγκοσμιοποίητων , λέγοντας ότι αυτή καθ’ αυτή η θεωρία τους υπονομεύει την ιδία την Αμερική καθώς δεν την θέλει παγκόσμιο ηγεμόνα αλλά υποχείριο ενός υπεραμερικανικού και παγκοσμίου κέντρου που θα ελέγχει τα πάντα και θα επεμβαίνει οπουδήποτε στον πλανήτη , ακόμα και στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Η τρίτη επιλογή.
Γνωρίζοντας λοιπόν την διαμάχη αυτών των δυο στρατοπέδων , κατανοούμε ότι και τα δυο θέλουν την χώρα μας ένα ελεγχόμενο δουλικό , είτε έτσι είτε αλλιώς . Αν η Ελλάδα διαλέξει να παραμείνει προσκολλημένη στην συμμαχική της σχέση με την Αμερική , μια σχέση δεν μας οδήγησε σε κανένα θετικό αποτέλεσμα , πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ,δεν έχει να περιμένει τίποτα και στο μέλλον . Αν πάλι επικρατήσουν οι απόψεις των φιλελεύθερων , τότε μέσω της αλλοίωσης του κοινωνικού και εθνολογικού ιστού θα καταστήσουν τους έλληνες μια άβουλη μάζα υπηκόων που δίχως καμιά συνείδηση θα κατοικεί απλώς στην γεωγραφική περιοχή που ονομαζόταν κάποτε ΕΛΛΑΣ.
Η εποχή αυτή μοιάζει κατά μια έννοια πάρα πολύ με την εποχή προ της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης . Ένας διπλός κίνδυνος αναφύεται και πάλι . Τότε από την μια ήταν οι δυτικοί καθολικοί και ανθέλληνες και από την άλλη το τουρκικό φέσι. Η ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία , μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης , δεν είχε καμία άλλη επιλογή καθώς όλα τα ομόδοξα κράτη ήταν υπόδουλα η μεν Ρωσία στην μεγάλη ορδή των Μογγόλων και οι Σέρβοι στην οθωμανική αυτοκρατορία όντες πρόσφατα ηττημένοι στο Κοσσυφοπέδιο. Σήμερα όμως υπάρχει αυτή η άλλη , η τρίτη επιλογή . Αυτή της συμμαχίας , υπό όρους , με την ομόδοξη Ρωσία και με τα συν αυτή έθνη που αποτελούν την συμμαχία που μάχεται την νέα τάξη πραγμάτων σε Σύρια και Ανατολική Ουκρανία. Μια συμμαχία που θα αναδείξει την Ελλάδα σε μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και σε μια νέα πολιτισμική αυτοκρατορία καθώς αυτή είναι η μονή θέση που της αξίζει.
ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ