Ήμασταν και θα είμαστε ανυπότακτοι .
29 Μαΐου 1453 η μέρα που η Πόλη των πόλεων έπεσε στα χέρια των Οθωμανών διαταρράσοντας την συμπαντική και ιστορική ισορροπία.
Οι Έλληνες από την αποφράδα εκείνη ημέρα της αλώσεως της Κωνσταντινούπολης ούτε μία στιγμή δεν παρέμειναν ήσυχοι. Εκατονεικοσιτέσσερις φορές επαναστάτησαν ενάντια στον οθωμανικό ζυγό με σκοπό να τον αποτινάξουν το και να επαναφέρουν την προηγούμενη κατάσταση. Όλες πνίγηκαν στο αίμα εκτός από αυτήν ξεκίνησε την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου την 25η Μαρτίου του 1821. Δια μέσω των αιώνων οι Έλληνες είναι το μόνο έθνος το οποίο στέκεται τόσο αγέρωχα και προκλητικά μπροστά στο θάνατο και ουσιαστικά τον περιφρονεί.
«Δια να μην μας νομίσουν οι ξένοι Καρμπονάρους ή Ιακωβίνους»
Ο πολεμός μας όπως είπε ο Γέρος του Μωριά : ‘’Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ' όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτο με ένα λαόν, όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωριστεί ως τοιούτος, ούτε να ορκισθεί, παρά μόνο ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ' ως σκλάβους.’’ Ο Γέρος το είπε αυτό όχι μονο γιατί ήταν η αλήθεια αλλά και γιατί ο ίδιος ήταν γνώστης της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που επικρατούσε τότε στην Ευρώπη και φυσικά γνώριζε ότι αν η δική μας επανάσταση καθ΄οιονδήποτε τρόπο παρουσιαζόταν σαν ταξική επανάσταση αυτόματα θα επενέβαινε η Ιερά συμμαχία με ότι αυτό θα σήμαινε για τη συνέχεια της επανάστασης
Η ελληνική επανάσταση του 1821 δεν συναίβει σε κάποια τυχαία στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας. Τα ίδια έτη που συμβαίνει η επανάσταση των Καρμπονάρων στη νότια Ιταλία , της επανάστασης την Ισπανία που κατεστάλη από στρατό της ιεράς συμμαχίας, από τους Γάλλους συγκεκριμένα, παράλληλα γίνονται οι μεγάλες επαναστάσεις των λατινοαμερικανικών κρατών εναντίον της ισπανικής αυτοκρατορίας και τέσσερα χρόνια πριν τους δεκεμβριστές στη Ρωσία το 1825.
Γενικά είναι μία περίοδος ανακατατάξεων καθώς έχει κατασταλεί η Γαλλική επανάσταση , έχει πεθάνει και ο Ναπολέων , έχει διαλυθεί η Γαλλική αυτοκρατορία όμως τα διδάγματα της είναι ακόμα ζωντανά και φλογίζουν τα τις ψύχες ιδιαίτερα των σκλαβωμένων λαών, όπως ο ελληνικός.
Η τρικυμία εν κρανίω των Μαρξιστών.
Εδώ αρχίζει η θεωρία περί της αστικής επανάστασης δηάδή ότι η ελληνική επανάσταση ήταν μία ταξική επανάσταση .Αυτό είναι αποκύημα της φαντασίας ατόμων που βλέπουν την ιστορία τι από μία μαρξιστική θέαση που συνδέει την ελληνική εθνεγερσία με τις υπόλοιπες επαναστάσεις της εποχής. Όλες τους είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό που η Ελληνική επανάσταση δεν είχε. Οι άλλες επαναστάσεις – εξεγέρσεις δεν ήταν εναντίον ενός ξένου κατακτητή ,αν εξαιρέσουμε ίσως την λατινοαμερικάνικη αλλά και πάλι εκεί δεν υπάρχει φυλετική ή θρησκευτική διαφορά με τον κατακτητή όπως είχαμε εδώ . Στις επαναστάσεις αυτές πρωτοστάτησαν κατά κάποιον τρόπο οι άνθρωποι μιας συγκεκριμένης τάξης , τουλάχιστον διανοητικά , στο να ετοιμάσουν το έδαφος και να φτιάξουν την ιδεολογία και την ιστορία πίσω από αυτές. Η ελληνική αστική τάξη , οι Έλληνες της διασποράς ήταν οι μικροέμποροι , μην ξεχνάμε ότι οι ιδρυτές της φιλικής εταιρείας η οποία ήτα δομημένη με βάση τα πρότυπα άλλων μυστικών φιλελευθέρων ή εθνικιστικών εταιρειών εκείνης εποχής στην Ευρώπη, Σκουφάς , Ξανθός και Τσακάλωφ άνηκαν στην ίδια τάξη.
‘’Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος.’’
Εδώ ξεκινά να καταρρέει το αφήγημα περί ταξικής επανάστασης. Βασικό χαρακτηριστικό ήταν ο χαρακτήρας της ελληνικής επανάστασης η οποία είναι μια παλιγγενεσία και μια εξέγερση Ελλήνων εναντίον των Οθωμανών δηλαδή των ορθοδόξων χριστιανών της οθωμανικής αυτοκρατορίας με κύριους εκφραστές τους Έλληνες εναντίον των μουσουλμάνων δεσποτών τους.
Ας μην ξεχνάμε και την θεωρία - όραμα του Ρήγα Φεραίου που μιλούσε για κοινούς αγώνες χριστιανών και μουσουλμάνων ανεξαρτήτως εναντίον του αυταρχικού καθεστώτος και να το αντικαταστήσουν με μία φιλελεύθερη και ανεξιθρησκη Ελληνική Δημοκρατία ενώ η επανάσταση έγινε για την ανασύσταση της αυτοκρατορίας διότι από την πτώση της και μέτα σκλαβωθήκαμε τους Οθωμανούς.
Αυτό δεν ήταν ούτε καν σαν σκέψη στο μυαλό των περισσοτέρων επαναστατών . Η επανάσταση έγινε πάνω σε εθνικές γραμμές έγινε από τους Έλληνες εναντίον των Τούρκων έτσι ακριβώς παρουσιάστηκε από τον Καποδίστρια , για να αποφύγουμε την επέμβαση της Ιεράς Συμμαχίας , στο εξωτερικό . Η εθνική ταυτότητα της επανάστασης φαίνεται και στην περίοδο ακόμα της προετοιμασίας της. Δηλαδή η αστική τάξη των Έλληνων του εξωτερικού, οι καραβοκύρηδες οι μικρογαιοκτήμονες , οι φτωχοί αγρότες , οι ληστές στα βουνά όλοι μαζί να συμμετέχουν στον κοινό αγώνα, φυσικά πάντα υπήρχαν οι αντιδραστικοί που δεν ήθελαν να χάσουν τα προνόμια τους είτε λαϊκοί έιτε προερχόμενοι από τον κλήρο . Μην λησμονούμε ότι οι κοτζαμπάσηδες και οι προεστοί οι ήταν ένα όργανο του οθωμανικού συστήματος δηλαδή οι εκπρόσωποι έμμεσα της οθωμανικής εξουσίας.
Στην Έλλαδα είχαμε λοιπόν το εξής παράδοξο, πρωτοπορία από το μέρος των κοτζαμπάσηδων και των προεστών και της παλιάς ελληνικής αριστοκρατίας στην επανάσταση. Χαρακτηριστικό γεγονός ήταν ότι στις παραμονές της επανάστασης οι Τούρκοι κάλεσαν τους προεστούς του Μωριά στην Τρίπολη και τους κράτησαν ομήρους με σκοπό να μείνει ακέφαλη η επανάσταση πρίν καν αρχίσει !! Η πλειοψηφία από αυτούς περισσότεροι έμειναν έγκλειστοι για ένα χρόνο περίπου στα μπουντρούμια της Τριπολιτσάς σε φρικτές συνθήκες και όπως ήταν φυσικό άφησαν την τελευταία τους πνοή από τις κακουχίες.
Τελειώνοντας…
Αν λοιπόν ο μύθος περί ταξικής επανάστασης ίσχυε αυτοί οι άνθρωποι θα βρισκόταν στο πλευρό των Τούρκων γιατί , αν το δούμε από μία μαρξιστική μάτια , η επανάσταση αυτής της νέας δομουμένης αστικής τάξης εναντίον της παλιάς τάξης φεουδαρχών θα έβαζε αυτούς τους ανθρώπους μαζί με τους Οθωμανούς. Αντίθετα όμως οι ιδέες ,οι αξίες και ο πατριωτισμός που αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή έκαναν στην άκρη τα οποία ταξικά διαχωριστικά υπήρχαν και αφοσιώθηκαν στην Ελληνική επανάσταση και στον εθνικό αγώνα. Υπερέβησαν δηλαδή την υλική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν και την οικονομική ευμάρεια που είχαν και συντάχθηκαν στον αγώνα ενάντια στον κοινό εχθρό. Όταν μπήκαν ταξικές δυναμικές κάποια στιγμή στην επανάσταση εκεί ακριβώς είχαμε τους εμφύλιους σπαραγμούς.
Φίλιππος Μπουράτογλου – Απόφοιτος του Κέντρου Γεωπολιτικών Αναλύσεων του NewYorkCollege - Ιστορικός ερευνητης - Εκπαιδευτής πολεμικών τεχνών