Την εποχή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το ελληνικό πνεύμα φτάνει στο απόγειό του επιτυγχάνοντας , μια σύνθεση Χριστιανικής διδασκαλίας με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία μέσω των Ελλήνων Εκκλησιαστικών Πατέρων. Οι ιδιαίτερες ιστορικές συνθήκες της εποχής οδήγησαν αργά αλλά σταθερά σε αυτό το αποτέλεσμα. Στην αυτοκρατορική εποχή ο ελληνισμός είχε ήδη ολοκληρωθεί τόσο ως προς την φιλοσοφική σκέψη όσο και γεωπολιτικά. Εσωτερικές διαμάχες και αδυναμίες τον είχαν οδηγήσει προ πολλού στην παρακμή και στην πτώση. Τα ηνία ανέλαβε πλέον η Ρώμη , η οποία βέβαια εκείνη την εποχή είχε σε μεγάλο βαθμό εξελληνιστεί. Ο πραγματικός κίνδυνος όμως προερχόταν από τον μυστικισμό της ανατολής και ήταν ιδιαίτερα αισθητός στον ελληνισμό της Ασίας. Ωστόσο η τολμηρή σύνθεση του χριστιανικού κηρύγματος με την φιλοσοφία των Ελλήνων απέτρεψε την επικράτηση των ανατολικών επιρροών και διέσωσε τα ουσιαστικότερα στοιχεία του ελληνορωμαϊκού πνεύματος και πολιτισμού.
Οι εκ της δύσεως εχθροί της Ελλάδος από την σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και μέχρι σήμερα κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε αυτό ελέγχοντας όχι μόνο την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική του, αλλά και τον πνευματικό και πολιτιστικό του προσανατολισμό. Έχοντας υπό τον έλεγχο τους τις λεγόμενες ‘’ελίτ’’ δυσφημούν και συκοφαντούν με κάθε μέσο την Ελληνορωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο), την οποία ερμηνεύουν με έναν εντελώς δικό τους τρόπο , εντελώς ξένο προς την πραγματικότητα και τα σημαντικότερα επιτεύγματα της αυτοκρατορίας. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όλους τους δυτικοτραφείς λόγιους από την εποχή του διαφωτισμού και μετά , κοινό τόπο που έχει διαμορφωθεί στα γερμανικά, γαλλικά και βρετανικά πανεπιστήμια. Η απόρριψη αυτή της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας είναι εντελώς φυσική για το δυτικό πνεύμα το οποίο αδυνατεί να κατανοήσει τις πολιτιστικές εκείνες δυνάμεις που συγκράτησαν και προώθησαν τον ελληνισμό κατά την μεσαιωνική περίοδο. Ταυτόχρονα όμως και η ίδια η αυτοκρατορία φέρει τεράστιες ευθύνες για την πτώση της καθώς απεμπόλησε το πνεύμα που την κράτησε όρθια επί αιώνες και πριν πέσει πολιτικά είχε πέσει ήδη πνευματικά αποδεχόμενη τον τρόπο σκέψης της δύσης τους θεσμούς και τις αξίες της. Η πτώση της αυτοκρατορίας υπήρξε πρωτίστως υποταγή στην δύση μετά τις σταυροφορίες και την άλωση του 1204 . Από εκεί και πέρα ο δρόμος για την οθωμανική κατάκτηση ήταν ήδη ανοιχτός.
Φτάνοντας στις μέρες μας λοιπόν ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του ελληνισμού και κατ επέκταση της αυτοκρατορικής του κληρονομιάς είναι ο Ζμπιγκνιεφ Μπρεζινσκι. Μέλος της τριμερούς επιτροπής και ευνοούμενος του Ροκφέλερ είναι άμεσος εχθρός της Βυζαντινής Ευρώπης . Μαζί του φυσικά και ο μέγιστος ανθέλληνας Χένρυ Κίσινγκερ. Οι δυο τους προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιβάλουν το δόγμα της ισορροπίας δυνάμεων που καθιστά τα μικρά κράτη υποχείρια των μεγάλων και διαιωνίζει την αμερικανική real politik που οδηγεί την Ελλάδα σε αφανισμό. Στην αντίπερα όχθη υπάρχει η Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν. Μια χιλιοδιαβρωμένη και πολλάκις χειραγωγημένη Ρωσία η οποία έχει υποστεί την επιθετικότητα της δύσης ,τις δολοπλοκίες της Ιεράς Συμμαχίας αλλά και την δεισιδαιμονική αντίληψη της θρησκευτικότητας, το σοβιετικό σύστημα και λοιπά στοιχεία που έχουν περιγράψει οι μεγάλοι συγγραφείς της Ρωσίας από τον Ντοστογιέφσκι έως τον Σολζενίτσιν. Οι δυτικές προσπάθειες εντάθηκαν και πολλές φορές επέτυχαν να χειραγωγήσουν την Ρωσία, ειδικά μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Οι δυτικοί θέλησαν να την καταστήσουν πόρνη της δύσης.
Από τα βάθη των αιώνων ωστόσο αναδύθηκε η ορθόδοξη πνευματικότητα και η ψυχή της Ρωσίας που αντέδρασε στον εκδυτικισμό της. Εδώ λοιπόν είναι το κρίσιμο σημείο που καλείται να δείξει το πολιτικό του ανάστημα ο Πούτιν . ΄Η θα κάνει το μεγάλο άλμα και θα αυτοπροσδιοριστεί σαν κληρονόμος της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προοπτική στην οποία η Ελλάς θα παίξει καταλυτικό ρόλο ως αφετηρία του ορθόδοξου πολιτισμού δίνοντας το κατάλληλο ιστορικό βάθος που είναι αναγκαίο για να πραγματωθεί αυτή η αποστολή, ή θα ακολουθήσει τον δρόμο του σχεδίου Κίσινγκερ δηλαδή τον έλεγχο απλά του ευρασιατικού κόσμου , οπότε θα είναι ακόμα ένα πιόνι στην μεγάλη σκακιέρα τους και τελικά ίσως ηττηθεί. Υπερασπιζόμενοι λοιπόν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την πνευματικότητά της ουσιαστικά ανοίγουμε τον νέο δρόμο που θα πρέπει να πορευτεί ο ελληνισμός. Στο σκότος που προσπαθούν οι ταγοί της νέας τάξης πραγμάτων να μας επιβάλουν, αντιτάσσουμε τον δικό μας δρόμο . Αποβάλουμε με κάθε κόστος από μέσα μας την μικρή και τίμια Ελλάδα που μετά την επανάσταση μας επέβαλαν οι Μαυροκορδάτοι και οι ξένοι πάτρωνες τους. Η Ελλάς ή θα είναι μια νέα μεγάλη πολιτισμική νέο-βυζαντινή αυτοκρατορία που θα ενώσει την ορθοδοξία και τους συν αυτή συμμάχους της, η δεν θα υπάρχει καθόλου.
ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ