Μελετώντας κάνεις την...
αρχική μαρξιστική θεωρία παρατηρεί εύκολα ότι αυτή οδηγήθηκε σε δυο κυρία ρεύματα . το πρώτο το οποίο εν πολλοίς αναθεώρησε την επαναστατικότητα του μαρξισμού οδήγησε στην λεγομένη σοσιαλδημοκρατία η οποία με την έκρηξη του α παγκοσμίου πολέμου συνεργάστηκε πρόθυμα με τις αστικές πολίτικες δυνάμεις. Το δεύτερο ρεύμα επέμεινε στην ανάγκη επαναστατικής ανατροπής των πραγμάτων και με την καθοριστική συμβολή του Λένιν οδήγησε στην οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και στην εγκαθίδρυση του καθεστώτος των μπολσεβίκων. με τον θάνατο του Λένιν μάλιστα το 1924 η σοβιετική ηγεσία επέλεξε να εγκατάλειψή την ιδέα της διεθνούς επανάστασης και να οικοδομήσει τον σοσιαλισμό σε μία μονό χωρά. Με αυτόν το τρόπο το κομμουνιστικό σύστημα που θεμελιώθηκε στην Ρωσία άρχισε να εμφανίζει ομοιότητες με ιδεολογικά ρεύματα που εμφανίστηκαν την ίδια περίπου εποχή ( δεκαετία 1920 ) .Τα ρεύματα αυτά αν και εκ πρώτης όψεως παντελώς ανόμοια στην ουσία τους είναι σοσιαλιστικά και έχουν πολλά σημεία επαφής με το καθεστώς των μπολσεβίκων. πρόκειται για τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. δεν πρέπει να λησμονούμε εξάλλου ότι ο μεν Μουσολίνι ξεκίνησε ως σοσιαλιστής και ποτέ δεν απαρνήθηκε τον χαρακτηρισμό αυτό, στην δε Γερμάνια διάφορων αποχρώσεων σοσιαλιστές συνέβαλαν καθοριστικά στην δημιουργία του NSDAP οποίο δεν ήταν τίποτα άλλο πάρα κόμμα των Γερμανών εργατών όπως περιγράφεται και στον τίτλο του.
Αν συγκρίνουμε τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό με τον μπολσεβικισμό, εμφανίζουν πολλές ομοιότητες με βάση την φιλοσοφία , το δόγμα , την οικονομία ,την οπτική που βλέπουν το ιστορικό γίγνεσθαι καθώς και την κρατική τους οργάνωση. Όμως η ειδοποιός διαφορά του φασισμού – εθνικοσοσιαλισμού και του μπολσεβικισμού ήταν ότι η εφαρμογή του πρώτου απείχε πολύ από την εφαρμογή του δεύτερου στις χώρες που επιβλήθηκαν.
Όπως όλοι ξέρουμε τα καθεστώτα αυτά , Φασιστικά και Μπολσεβίκικα , είχαν εχθρικές στάσεις το ένα με το άλλο με αποκορύφωμα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η όπως οι Ρώσοι τον ονόμασαν ‘’ Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος’’. Όμως , αυτή η εχθρότητα ποτέ δεν ήταν απόλυτη και υπήρξαν περιπτώσεις , που Φασίστες και Μπολσεβίκοι συνεργάστηκαν ακόμη και φανερά , στο καθαρά πολιτικό πεδίο. Το Σοβιετικό κράτος ευχαρίστως αναγνώρισε την Φασιστική κυριαρχία στην Ιταλία. Γερμανοί εθνικιστές συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες για τον Σλάγκετερ , τις οποίες οργάνωσε ο Ράντεκ. Κι ακόμη , το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ. Έτσι μελετώντας προσεκτικά αυτές τις δυο ιδεολογίες βλέπουμε πολλά κοινά στοιχεία. Γνωρίζοντας ότι ο μπολσεβικισμός του Λένιν που μεταφράζεται σαν ‘’κρατικός κομμουνισμός’’ ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον μαρξισμό αλλά και μελετώντας τους ‘’πατέρες’’ του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού που έθεσαν τα θεμέλια τους αλλά αργότερα ήρθαν σε αντίθεση με τα καθεστώτα καθώς διαστρέβλωναν τις ιδέες τους, τότε θέλοντας και μη θα δούμε τα πάμπολλα στοιχεία που τους ενώνουν. Για μακρό χρονικό διάστημα τα αστικά καθεστώτα της Ευρώπης κυριολεκτικά ζούσαν με τον εφιάλτη μια πιθανής συνεργασίας των καθεστώτων της ΕΣΣΔ , της Γερμανίας και της Ιταλίας τα οποία θεωρούσαν εξίσου σοσιαλιστικά και ανατρεπτικά. Αυτό ο εφιάλτης φάνηκε να παίρνει σάρκα και οστά το 1938 με το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.
Υπάρχουν λοιπόν στοιχεία αρκετά ώστε να μπορούν να εκφράσουν την έννοια του εθνικομπολσεβικισμού σαν μια κοινή νέα ιδέα που υπερβαίνει τα εσκαμμένα των παλαιών ιδεολογιών και ανοίγει νέες πολιτικές ατραπούς που ελάχιστοι , και από τις δυο πλευρές , είχαν αντιληφθεί στο παρελθόν. Έτσι η έννοια του εθνικομπολσεβικισμού δεν μπορεί να οριστεί με τους κανόνες του πολιτικού ρεαλισμού, καθώς δεν προωθεί απλά την συνεργασία των δυο παλαιών αντιπάλων και δεν περιστρέφεται γύρω από τα κοινά τους σημεία αλλά έχοντας σαν εκκίνηση την πτώση του Βερολίνου και την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος έρχεται να μας προσφέρει την σύγχρονη 4η πολιτική θεωρία που αντιλαμβανόμενη το σύγχρονο, άναρχο και ασταθές διεθνές περιβάλλον θα είναι ο φραγμός στον παγκόσμιο καπιταλισμό και στην Λερναία Ύδρα του φιλελευθερισμού που εφαρμόζει η νέα τάξη πραγμάτων.
Μαύρος καβαλάρης
Αν συγκρίνουμε τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό με τον μπολσεβικισμό, εμφανίζουν πολλές ομοιότητες με βάση την φιλοσοφία , το δόγμα , την οικονομία ,την οπτική που βλέπουν το ιστορικό γίγνεσθαι καθώς και την κρατική τους οργάνωση. Όμως η ειδοποιός διαφορά του φασισμού – εθνικοσοσιαλισμού και του μπολσεβικισμού ήταν ότι η εφαρμογή του πρώτου απείχε πολύ από την εφαρμογή του δεύτερου στις χώρες που επιβλήθηκαν.
Όπως όλοι ξέρουμε τα καθεστώτα αυτά , Φασιστικά και Μπολσεβίκικα , είχαν εχθρικές στάσεις το ένα με το άλλο με αποκορύφωμα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η όπως οι Ρώσοι τον ονόμασαν ‘’ Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος’’. Όμως , αυτή η εχθρότητα ποτέ δεν ήταν απόλυτη και υπήρξαν περιπτώσεις , που Φασίστες και Μπολσεβίκοι συνεργάστηκαν ακόμη και φανερά , στο καθαρά πολιτικό πεδίο. Το Σοβιετικό κράτος ευχαρίστως αναγνώρισε την Φασιστική κυριαρχία στην Ιταλία. Γερμανοί εθνικιστές συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες για τον Σλάγκετερ , τις οποίες οργάνωσε ο Ράντεκ. Κι ακόμη , το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ. Έτσι μελετώντας προσεκτικά αυτές τις δυο ιδεολογίες βλέπουμε πολλά κοινά στοιχεία. Γνωρίζοντας ότι ο μπολσεβικισμός του Λένιν που μεταφράζεται σαν ‘’κρατικός κομμουνισμός’’ ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον μαρξισμό αλλά και μελετώντας τους ‘’πατέρες’’ του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού που έθεσαν τα θεμέλια τους αλλά αργότερα ήρθαν σε αντίθεση με τα καθεστώτα καθώς διαστρέβλωναν τις ιδέες τους, τότε θέλοντας και μη θα δούμε τα πάμπολλα στοιχεία που τους ενώνουν. Για μακρό χρονικό διάστημα τα αστικά καθεστώτα της Ευρώπης κυριολεκτικά ζούσαν με τον εφιάλτη μια πιθανής συνεργασίας των καθεστώτων της ΕΣΣΔ , της Γερμανίας και της Ιταλίας τα οποία θεωρούσαν εξίσου σοσιαλιστικά και ανατρεπτικά. Αυτό ο εφιάλτης φάνηκε να παίρνει σάρκα και οστά το 1938 με το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.
Υπάρχουν λοιπόν στοιχεία αρκετά ώστε να μπορούν να εκφράσουν την έννοια του εθνικομπολσεβικισμού σαν μια κοινή νέα ιδέα που υπερβαίνει τα εσκαμμένα των παλαιών ιδεολογιών και ανοίγει νέες πολιτικές ατραπούς που ελάχιστοι , και από τις δυο πλευρές , είχαν αντιληφθεί στο παρελθόν. Έτσι η έννοια του εθνικομπολσεβικισμού δεν μπορεί να οριστεί με τους κανόνες του πολιτικού ρεαλισμού, καθώς δεν προωθεί απλά την συνεργασία των δυο παλαιών αντιπάλων και δεν περιστρέφεται γύρω από τα κοινά τους σημεία αλλά έχοντας σαν εκκίνηση την πτώση του Βερολίνου και την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος έρχεται να μας προσφέρει την σύγχρονη 4η πολιτική θεωρία που αντιλαμβανόμενη το σύγχρονο, άναρχο και ασταθές διεθνές περιβάλλον θα είναι ο φραγμός στον παγκόσμιο καπιταλισμό και στην Λερναία Ύδρα του φιλελευθερισμού που εφαρμόζει η νέα τάξη πραγμάτων.
Μαύρος καβαλάρης