Η τρομοκρατία είναι η επιστροφή του ανθρώπου στον χαμένο Παράδεισο, στο ζωικό του ένστικτο, επιστροφή στην μητρική μήτρα. Μία επανάσταση, έλεγε ο Jean Servier, είναι επιστροφή στην φαντασίωση του παρελθόντος. Ο τρομοκράτης οδηγείται στον θάνατο σαν σε γέννηση, σε επιστροφή στην παιδική ηλικία, επιστροφή στην Μάνα. Ο Κονφούκιος υποχρεώνει τον Κινέζο πολίτη, σε περίοδο παρακμής των δυναστειών, να εξεγερθή και να φονεύση τον ηγεμόνα για να επαναφέρη με την βία την Ιστορία στην αρχή του κύκλου, στην αρχέγονη αρμονία. Ποία η διαφορά, λέγει, μεταξύ βασιλέως και συμμορίτου; Ο βασιλεύς είναι ο συμμορίτης που επέτυχε! Δια τούτο και η λέξη τρομοκρατία στον πολιτικό τομέα εχρησιμοποιήθει για πρώτη φορά στην διάρκεια της Γαλλικής Επαναστάσεως, το 1793, με την δημιουργική της έννοια. Στο τεύχος 10 του περιοδικού μας, το κύριο άρθρο ετιτλοφορείτο «Η ανάσταση του Μαρά: η Ενδιάμεση Περιοχή ως νέα λαιμητόμος», προς τιμήν του μεγαλυτέρου τρομοκράτου της πέννας όλων των εποχών, του Ζαν Πωλ Μαρά (1743-1793). Η λεγομένη καταχρηστικώς τρομοκρατία του κατεστημένου της αστικής δημοκρατικής δικτατορίας των ΗΠΑ είναι στην πραγματικότητα σφαγείο της ανθρωπίνης υποστάσεως.
Αυτοί που φέρουν στην Ιστορία με υπερηφάνεια τον τίτλο του τρομοκράτη εκτός του Ροβεσπιέρρου υπήρξαν οι μεγάλοι πολιτικοί δημιουργοί όπως ο Στάλιν ή ο Μάο. Και σωστά το ΚΚΕ σήμερα απεμακρύνθη από τις προδοτικές για την επανάσταση θέσεις των νεοσοσιαλδημοκρατών του άλλοτε ΚΚΕ Εσωτερικού και του νυν Συνασπισμού και απεκατέστησε τον Νίκο Ζαχαριάδη και τον Ιωσήφ Στάλιν. Ναι εμείς που αγαπάμε την Ελλάδα και την κοινωνική δικαιοσύνη, είμεθα όλοι τρομοκράτες. Διαφέρουμε μόνον στις μεθόδους: ατομική τρομοκρατία των αναρχικών ή μαζική τρομοκρατία των λενινιστών. Διότι σήμερα μία κοινωνία διαιρείται μεταξύ των δωσιλόγων των ΗΠΑ και του τοπικού των κατεστημένου από την μία πλευρά και των δημιουργικών τρομοκρατών από την άλλη. Δωσίλογος ή τρομοκράτης; Διαλέξατε! Ο εθνικομπολσεβικισμός, η άνοδος του οποίου παγκοσμίως παρατηρείται επί των ημερών μας και υπό την σκέπη του οποίου συσπειρώνονται όλοι οι εχθροί των ΗΠΑ και των απανταχού δωσιλόγων τους, δεν επιδέχεται τον στείρο αντικομμουνισμό των πρώην εθνικοφρόνων. Και σωστά ο βασιλεύς Κωνσταντίνος επέλεξε την κομμουνίστρια Ειρήνη Παπά, καμάρι του γένους μας, να τον εκπροσωπήση στο διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος Άννα-Μαρία. Η εθνικοφροσύνη υπήρξε δωσιλογική, διαφορετική από τον εθνικισμό που σήμερα συμμαχεί με τον μπολσεβικισμό. Η εθνικοφροσύνη εταυτίσθη με τους καταπατητές της εθνικής μας αξιοπρεπείας, τους Γερμανούς, τους Άγγλους και τους Αμερικανούς όπως το έκανε στην Κίνα ο εκπρόσωπος της κινεζικής μαφίας, ο στρατηγός Τσιανγκ Κάι-σεκ, ενώ ο Μάο και ο Στάλιν υπήρξαν ο φόβος και ο τρόμος του παγκοσμίου συστήματος του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, σφαγέως όλων των λαών του πλανήτου.
Από τον Μαρά στον Γεώργιο Σορέλ, από το 1793 στο 1922, η γαλλική τρομοκρατική σκέψη εδέσποσε στα χαρακώματα της λεβεντιάς. Δωσίλογοι ή πατριώτες είναι οι υπουργοί των Εξωτερικών της Γαλλίας, Dominique de Villepin και της Αγγλίας Jack Straw που συνετάχθησαν με τον ανώτατο διοικητή των αμερικανικών κατοχικών στρατευμάτων Paul Bremer, για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για την δίκαιη εκτέλεση από τους Ιρακινούς αγωνιστές του μέλους της δωσιλογικής κυβερνήσεως της Βαγδάτης, της κυρίας Akila al-Hashimi. Ή μήπως ο Ιωάννης Ράλλης επί γερμανικής κατοχής ήταν χειρότερος από την κυρία Χασίμι; Στην Ελλάδα, η σημιτική περίοδος ομοιάζει με την γαλλική περίοδο του 1852-1870 του Ναπολέοντος Γ΄: εδραίωση του φιλελευθέρου καπιταλισμού από πρώην σοσιαλιστές που έληξε με διπλή καταστροφή: την ήττα κατά του εξωτερικού εχθρού, την Πρωσία και την κοινωνική επανάσταση της Κομμούνας.
Ο Ένγκελς στο έργο του «Anti-Duhring», όπου καταγίνεται με τον ρόλο της βίας στην Ιστορία, παρατηρεί πως ο Ναπολέων Γ΄ έγινε το ίνδαλμα της ευρωπαϊκής αστικής τάξεως «όχι μόνον διότι είχε δείξει με ποίον τρόπο, η καθολική ψηφοφορία δύναται να μετατραπή σε όργανο καταπιέσεως των μαζών… αλλά πρωτίστως επειδή η αστική τάξη είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπό του τον πρώτο δήθεν μεγάλο πολιτικό ο οποίος υπήρξε σαρξ εκ της σαρκός της. Ήταν ένας τυχοδιώκτης όπως κάθε πραγματικός αστός… και διηύθυνε την πολιτική με βάση τις αρχές του Χρηματιστηρίου». Ο Σορέλ διαπίστωνε πως το Κράτος είναι διεφθαρμένο εξ ορισμού και δεν δύναται ποτέ να βελτιωθή: «Αν και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ελάχιστα ωμοίαζε με δημοκρατία όλες οι φαυλότητες των πολιτικών ευημερούσαν». *
Ο καθηγητής Δημήτρης Κιτσίκης προτιμά για την συγγραφή των κειμένων του το πολυτονικό σύστημα γραφής, απορρίπτοντας το μονοτονικό. Από το περιοδικό «Ενδιάμεση Περιοχή», τεύχος 29, Φθινόπωρο 2003.
Δημήτρης Κιτσίκης Τακτικό Μέλος της Καναδικής Ακαδημίας, Καθηγητής Πανεπιστημίου της Οττάβας, Επίτιμος Πρόεδρος του Ιδρύματος «Δημήτρη Κιτσίκη» ΝΠΔΔ