Ολόκληρη η δυτική γεωπολιτική και γεωστρατηγική πλαρφόρμα είναι καρπός της ρωσικής (ευρασιανικής) γεωπολιτικής επιστημονικής σχολής, ανεξάρτητα με το αν γίνεται λόγος για τον Χάλφορντ Μακίντερ, τον Δημήτρη Κιτσίκη, την εξωτερική πολιτική του Γ΄Ράΐχ ή την διπλωματία των ΗΠΑ του τέλους του Κ΄και των αρχών του ΚΑ΄αιώνος. Τα αποτελέσματα των εργασιών των ευρασιανιστών έχουν κεντρική θέση στην φιλοσοφία των γεωπολιτικών αναλυτών της Δύσεως. Το επίκεντρο αυτών των δυτικών συστημάτων είναι η Ευρασία και ακριβέστερα το ακόλουθο αξίωμα: «Η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου. Όποιος ελέγχει το κέντρο του κόσμου, αυτός ελέγχει και τον ίδιο τον κόσμο»!
Πρώτος ο Χάλφορντ Μακίντερ ατην ανάλυσή του «Ο γεωγραφικός άξονας της ιστορίας» (1904) στρέφει την προσοχή του ιδιαιτέρως στην Ευρασία, ορίζοντάς την ως «heartland», καρδιά της Γης. Κατ ΄άυτόν, οι ευρασιατικές περιοχές με ηπειρωτικό και αρκτικό υδάτινο σύστημα, είναι ασύγκριτα δυσκολώτερα προσιτές, εφ΄όσον οι μοναδικές αρτηρίες επικοινωνίας, δηλαδή οι ποταμοί, χάνονται στο ηπειρωτικό εσωτερικό ή στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό, που είναι απρόσιτος στην ναυσιπλοΐα. Πέραν αυτού, η μακρά απόσταση από τις θερμώτερες ωκεάνειες ακτές καθορίζει το ξηρό και ακατάλληλο για την γεωργία κλίμα. Ο Μακίντερ προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στην σύγκρουση κατά το παρελθόν ανάμεσα στους νομάδες και τους πολιτισμούς των γεωργών. Στην συνεχή πίεση της ενδοχώρας βλέπει ένα από τα βασικά ελατήρια της παγιώσεως του heartland, λες και περιστρέφεται γύρω απ΄αυτήν, όπως γύρω από έναν άξονα και γι΄αυτόν τον λόγο ο Μακίντερ ορίζει την «καρδιά της Γης» ώς «άξονα της ιστορίας» («pivot of history»).
Οι βασικώτερες ιδέες της αντιλήψεως του Μακίντερ είναι οι ακόλουθες: α) Οι γεωγραφικοί παράγοντες επενεργούν άμεσα στην πορεία των ιστορικών εξελίξεων. β) Η γεωγραφική θέση σε μεγάλο βαθμό καθορίζει την δύναμη ή την αδυναμία του κράτους. γ) Η τεχνική πρόοδος μεταλλάσει το γεωγραφικό «περιβάλλον διαβιώσεως» του κράτους και, θετικά ή αρνητικά, επιδτά στην εν δυνάμει ισχύ του. δ) Η Ευρασία είναι το κέντρο των πλανητικών πολιτικών εξελίξεων.
Ο γεωπολιτικός χάρτης του κόσμου κατά τον Μακίντερ αποτελείται από τρία κύρια σημεία: α) Την αξονική ζώνη (pivot area), δηλαδή την heartland ή Ευρασία. β) Την εξωτερική ημισέληνο (outer crescent), δηλαδή τις ωκεανικές δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Ιαπωνία. γ) Την εσωτερική ημισέληνο (inner crescent), η οποία ευρίσκεται στο μέσο των δύο προηγουμένων και είναι ημιηπειρωτική και ημιωκεάνεια.
Ο κύριος γεωπολιτικός στοχαστής του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας, ο στρατηγός Κάρλ Χάουσχοφερ, θέτει επίσης της Ευρασία στο κέντρο της ιδικής του γεωστρατηγικής θεωρίας. Θεωρεί ότι στον κόσμο υφίστανται περιοχές εξαιρετικά στρατηγικές, ώστε όποιος δυνηθεί να τις κατακτήση, θα κατακτήση αυτόματα ολόκληρο τον κόσμο. Στο επίκεντρο αυτής της σκέψεως ο Χάουσχοφερ θέτει την σπουδαιώτερη περιοχή-κλειδί της Γης: την Ευρασία. Κεντρική θέση στην θεωρία του Χαουσχόφερ καταλαμβάνει η ιδέα του Μεγάλου Χώρου, η οποία ξεκίνησε από την εξής σκέψη: τα θαλάσσια κράτη τείνουν να πνίξουν τις ηπειρωτικές χώρες, όπως ο βόας πνίγει το θύμα του. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο οι τελευταίες να οργανώσουν το ιδικό τους Μεγάλο Χώρο, ακριβώς όπως πράττουν και οι θαλάσσιες. Από την ιδέα του Χάουσχοφερ για τον Μεγάλο Χώρο προέρχονται δύο πολύ βασικές θέσεις του εθνικοσοσιαλισμού: η θέση του ζωτικού χώρου (Lebensraum) και η θέση της εξορμήσεως προς Ανατολάς (Drang nach Osten). Ακριβώς αυτές απετέλεσαν τα σημαντικώτερα γεωπολιτικά όπλα του εθνικοσοσιαλισμού και ίσως την αιτία του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Τα σύγχρονα δυτικά γεωπολιτικά συστήματα, όπως η Νέα Τάξη Πραγμάτων, συνεχίζουν να θεωρούν ότι το γεωπολιτικό μέλλον της ανθρωπότητος παίζεται στην Ευρασία. Ο κυριώτερος ιδεολόγος της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και του σύγχρονου αντλαντισμού είναι ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, ο οποίος ήδη το 1986 στην ανάλυσή του «Η μεγάλη σκακιέρα» (1997) εκθέτει τον βασικό γεωπολιτικό κανόνα ως εξής: «Η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου και όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει τον κόσμο».
Κοντολογίς, η Ευρασία είναι η μεγαλύτερη ήπειρος της υδρογείου σφαίρας και είναι αποφασιστικής σημασίας για τις γεωπολιτικές εξελίξεις. Η δύναμη, η οποία θα επετύγχανε να ελέγξη την Ευρασία θα ήλεγχε ταυτόχρονα και τις δύο από τις τρεις πλέον εξελιγμένες και οικονομικά παραγωγικές περιοχές του πλανήτου. Ο έλεγχος της Ευρασίας οδηγεί σχεδόν αυτόματα στην κυριαρχία επί της Αφρικής, μετατρέποντας το δυτικό ημισφαίριο και την Ωκεανία σε γεωπολιτική περιφέρεια της κυρίας ηπείρου του κόσμου.
Το παρόν αποτελεί τμήμα του βιβλίου του καθηγητή Δημητρίου Κιτσίκη :Εθνικομπολσεβικισμός πέραν του φασισμού και του κομμουνισμού και είναι ο πρόλογος του Δρ. Ησαϊα Κωνσταντινίδη.